Sekarang ni rasa bersalah yang amat. Aku baru tahu yang cikgu matematik tambahan aku nangis masa tanda kertas exam kitaorang hari tu. Maksudnya result teruk lah tu. Mesti dahsyat gila kan markah kitaorang sampai cikgu pun boleh menitiskan air mata. Kertas aku tak payah cakap lah. Malu nak sebut. Ni yang buat aku rasa cam nak drop matematik tambahan ni.
Ish.
Macam mana ni? Dah lah cikgu bagitahu tadi yang kalau result teruk, mungkin kena buang sekolah. Aku tak kisah sangat kalau kena buang sebab dari dulu lagi aku memang tak suka sekolah ni. Tapi aku tak sampai hati plak nak hampakan harapan mama ayah. Tetiba rasa macam anak derhaka. Menyesal tu pun ada jugak. Kenapa lah aku tak belajar rajin-rajin? Waktu cuti, ayah nak ajar matematik tambahan, aku yang tak nak. Bukan tak nak, tapi sebab kan aku tak paham apa ayah aku ajar. Laju sangat.
Sebab tu lah cuti nanti aku akan tuisyen. Tuisyen sampai pengsan. :D
Monday, October 27, 2008
Wednesday, October 22, 2008
Arnab PELANGI
Cikgu tadika aku, Miss Jenny bagi kitaorang satu gambar arnab setiap sorang. Dan dia suruh warna kan arnab tu putih. Aku pun warna kan lah dengan tekun dan beriyernya. Masa nak warna part telinga, aku tiba-tiba teringat yang telinga bahagian dalam telinga arnab warna pink. Aku tak ingat kat mana aku nampak telinga arnab warna pink tu. Mungkin aku observant kot masa kecik dulu. Biasalah. Budak-budak.
Ada sorang kawan aku ni nampak arnab aku dan dia pun warna (bahagian dalam) telinga arnab dia pink. Lepastu kitaorang sama-sama hantar. Budak lain tak habis warna lagi. Kira kitaorang paling awal lah ni. Bangga tu. Dah lah lawa ( masa tu aku rasa aku warna lawa sangat).
Sampai je kat cikgu, kitaorang hulur kertas tu.
Aku ingatkan cikgu nak puji. Rupa-rupanya cikgu marah. Dia cakap, "Kan saya dah cakap warna arnab ni putih. Yang awak berdua pandai-pandai warna pink ni kenapa? Arnab warna putih je"
Dia cakap dalam bahasa inggeris. Aku tukang translate. :D
Aku tercengang sekejap. Bingung. Aku buat salah ke? Salah ke apa yang aku warna? Cikgu aku bagi balik dan suruh kitaorang warna balik semula. Aku tak tahu apa yang salahnya. Memang betullah kan bahagian dalam telinga arnab warna pink. Sebab ada saliran darah. Kan? Kan? Memanglah salah aku sebab tak dengar arahan dia betul-betul kan. Tapi dia tak cakap pun warna kesemua BAHAGIAN ANGGOTA BADAN ARNAB TU PUTIH.
Selepas 10 tahun berlalu, baru aku pikir balik kejadian tu. Aku patut buat apa yang orang suruh ke? Ke aku patut buat apa yang aku rasa betul?
Sebab kadang-kala apa yang orang suruh tak semestinya betul kan. Dan kadang-kala apa yang aku rasa betul tak semestinya betul kan. Kalau aku jumpa cikgu aku balik, aku nak cakap kat dia apa yang dia cakap kat aku tu aku ingat sampai hari ni.
Sebab tu aku rasa kalau nak cakap dengan budak-budak kena benda yang betul, jujur je. Kalau tak betul pun, explain kenapa tak betul. Ni tak de lah aku ingat sampai ke tua yang arnab warna putih je. Tak de warna lain. Kalau ada pun, tu sebab tuan dia celup dia dalam pewarna tiruan.
Ada sorang kawan aku ni nampak arnab aku dan dia pun warna (bahagian dalam) telinga arnab dia pink. Lepastu kitaorang sama-sama hantar. Budak lain tak habis warna lagi. Kira kitaorang paling awal lah ni. Bangga tu. Dah lah lawa ( masa tu aku rasa aku warna lawa sangat).
Sampai je kat cikgu, kitaorang hulur kertas tu.
Aku ingatkan cikgu nak puji. Rupa-rupanya cikgu marah. Dia cakap, "Kan saya dah cakap warna arnab ni putih. Yang awak berdua pandai-pandai warna pink ni kenapa? Arnab warna putih je"
Dia cakap dalam bahasa inggeris. Aku tukang translate. :D
Aku tercengang sekejap. Bingung. Aku buat salah ke? Salah ke apa yang aku warna? Cikgu aku bagi balik dan suruh kitaorang warna balik semula. Aku tak tahu apa yang salahnya. Memang betullah kan bahagian dalam telinga arnab warna pink. Sebab ada saliran darah. Kan? Kan? Memanglah salah aku sebab tak dengar arahan dia betul-betul kan. Tapi dia tak cakap pun warna kesemua BAHAGIAN ANGGOTA BADAN ARNAB TU PUTIH.
Selepas 10 tahun berlalu, baru aku pikir balik kejadian tu. Aku patut buat apa yang orang suruh ke? Ke aku patut buat apa yang aku rasa betul?
Sebab kadang-kala apa yang orang suruh tak semestinya betul kan. Dan kadang-kala apa yang aku rasa betul tak semestinya betul kan. Kalau aku jumpa cikgu aku balik, aku nak cakap kat dia apa yang dia cakap kat aku tu aku ingat sampai hari ni.
Sebab tu aku rasa kalau nak cakap dengan budak-budak kena benda yang betul, jujur je. Kalau tak betul pun, explain kenapa tak betul. Ni tak de lah aku ingat sampai ke tua yang arnab warna putih je. Tak de warna lain. Kalau ada pun, tu sebab tuan dia celup dia dalam pewarna tiruan.
Monday, October 20, 2008
Apa Nak Jadi?
Aku dah bermalam-malam stay up. Tidur pukul 3, 4 pagi sampai tidur terbungkang depan pintu dorm. Nak buat macam mana. Exam punya pasal, aku kena lah struggle. Takkanlah aku nak kena buat bodoh je, tak payah belajar. Habis tu kalau tak belajar, aku nak jawab apa atas kertas nanti? Esok dah lah sejarah. Lagi lah kena pulun malam ni. Kalau tak belajar, esok dia tanya sapa tokoh Islam, aku jawab Sheikh Muszaphar. Tak ke naya kena siku ngan cikgu bagi jawapan bodoh.
Aku kagum, senang kata respek habis lah kat orang yang boleh stay up sampai tak tidur-tidur langsung. Macam kawan aku sorang ni, stay up belajar kemistri sampai nangis-nangis. Lepastu bila exam hari ni, sakit. Muka pucat. Nak fikir pun tak boleh. Kan dah bazir masa dan tenaga. Aku rasa lebih elok sihat dan boleh jawab walaupun sikitpun daripada sakit dan langsung tak boleh jawab. Asalkan tak fail.
Semalam, aku baru je nak lelapkan mata aku tetiba kawan sedorm aku datang. Cakap kat aku yang si B pergi telefon balak dia. Aku tak kisah kalau nak telefon balak. Telefon lah. Tapi masalah nya dia telefon pukul 4 pagi! Macam tak ada masa sesuai nak telefon. Belajar sampai pukul 4 tak mahu. Tak sanggup nak stay up lama-lama. Tak nak bangun pukul 3, 4 pagi untuk study. Alasan ngantuk.
Tapi boleh pulak bangun pukul 4 nak pergi telefon pakwe. Ish. Apa nak jadi lah kat kawan aku sorang ni?
Biarlah dia nak buat apa. Orang dah nasihat. Berbuih mulut. Tapi taknak dengar jugak. Biar.
Malas nak layan orang yang bodoh sombong ni. Buat habis keringat aku je. Lebih baik aku layan buku sejarah.
P/S; Buat yang sedang menduduki final, GOOD LUCK!
Aku kagum, senang kata respek habis lah kat orang yang boleh stay up sampai tak tidur-tidur langsung. Macam kawan aku sorang ni, stay up belajar kemistri sampai nangis-nangis. Lepastu bila exam hari ni, sakit. Muka pucat. Nak fikir pun tak boleh. Kan dah bazir masa dan tenaga. Aku rasa lebih elok sihat dan boleh jawab walaupun sikitpun daripada sakit dan langsung tak boleh jawab. Asalkan tak fail.
Semalam, aku baru je nak lelapkan mata aku tetiba kawan sedorm aku datang. Cakap kat aku yang si B pergi telefon balak dia. Aku tak kisah kalau nak telefon balak. Telefon lah. Tapi masalah nya dia telefon pukul 4 pagi! Macam tak ada masa sesuai nak telefon. Belajar sampai pukul 4 tak mahu. Tak sanggup nak stay up lama-lama. Tak nak bangun pukul 3, 4 pagi untuk study. Alasan ngantuk.
Tapi boleh pulak bangun pukul 4 nak pergi telefon pakwe. Ish. Apa nak jadi lah kat kawan aku sorang ni?
Biarlah dia nak buat apa. Orang dah nasihat. Berbuih mulut. Tapi taknak dengar jugak. Biar.
Malas nak layan orang yang bodoh sombong ni. Buat habis keringat aku je. Lebih baik aku layan buku sejarah.
P/S; Buat yang sedang menduduki final, GOOD LUCK!
Friday, October 17, 2008
UNTUK KAKAK KU KEKEK
Aku ada sorang je kakak.
Dari darjah satu sampai lah enam, kitaorang mesti sama kelas. Tak pernah kelas lain-lain. Tapi kitaorang tak duduk sebelah-sebelah sebab nanti kitaorang gaduh. Gaduh bukan biasa punya. Ni extreme nye gaduh. So daripada gaduh baik duduk jauh-jauh. Aku tak tahu apa kakak aku rasa sebab aku tak pernah nak ambik tahu.
Masa sekolah rendah dulu, kakak aku berisi daripada aku. Aku pulak masa tu kurus macam kayu (bak kata kawan-kawan) Aku tak pernah paham apa yang kakak aku rasa. Dia selalu kena ejek 'gemuk' kat sekolah dan aku tak buat apa-apa pun. Sebaliknya, aku pulak yang ejek dia pulak. Sekarang ni, dah kena dah balik kat aku. Aku dah tak kurus macam kayu dah. Sekarang ni aku dah bulat macam tong drum. Kena sebijik kat hidung sendiri. Baru padan muka. Sebab tu sekarang ni aku tak suka dengar kawan-kawan aku komen badan orang.
Aku sebenarnya kagum dengan kakak aku. Mungkin kerana dia selalu kena marah masa kecik dulu. Mungkin sebab dia selalu tak dapat apa yang dia nak. Mungkin sebab tu lah dia jadi diri dia hari ni. Dia tough! Sangat tough. Susah gila lah nak tengok kakak aku nangis. Hari tu dia kena tampar dengan mak aku 7 kali pun dia tak nangis. Kalau aku, dah lama lari rumah ikut boyfriend aku yang tak pernah ada pergi Siam. Sebaliknya, aku pulak yang jadi si Lembik. Anak manja. Hish. Kalau aku tahu, aku suruh mak aku marah aku teruk-teruk masa kecik.
Pernah dulu, ada kem pengawas. Masa tu pagi, selepas mandi pagi. Tengah jalan nak balik ke bilik ni, tiba-tiba seluar dalam budak kat depan aku terjatuh. Aku panggil budak tu tapi tak pandang belakang pun. Bukan seluar dalam aku. Buat apa nak kutip. So aku belah je lah. Lepastu cam mana tah ada mamat bodoh heboh kat semua budak lelaki yang tu seluar dalam aku. Apa lagi. Aku gaduh lah ngan mamat tu. Dan disebabkan sifat keperempuanan aku yang tinggi, aku pun nangis. Malu lah. Kakak yang selalu aku ejek tu jugak lah yang backup aku. Dia pergi ngan kawan-kawan aku marah budak tu. Lepas tu, mamat tu dah tak ganggu aku dah.
Sebab tu lah aku sayang kakak aku. Walaupun kitaorang selalu gaduh, aku sayang dia sangat-sangat.
Thanks for everything.
Dari darjah satu sampai lah enam, kitaorang mesti sama kelas. Tak pernah kelas lain-lain. Tapi kitaorang tak duduk sebelah-sebelah sebab nanti kitaorang gaduh. Gaduh bukan biasa punya. Ni extreme nye gaduh. So daripada gaduh baik duduk jauh-jauh. Aku tak tahu apa kakak aku rasa sebab aku tak pernah nak ambik tahu.
Masa sekolah rendah dulu, kakak aku berisi daripada aku. Aku pulak masa tu kurus macam kayu (bak kata kawan-kawan) Aku tak pernah paham apa yang kakak aku rasa. Dia selalu kena ejek 'gemuk' kat sekolah dan aku tak buat apa-apa pun. Sebaliknya, aku pulak yang ejek dia pulak. Sekarang ni, dah kena dah balik kat aku. Aku dah tak kurus macam kayu dah. Sekarang ni aku dah bulat macam tong drum. Kena sebijik kat hidung sendiri. Baru padan muka. Sebab tu sekarang ni aku tak suka dengar kawan-kawan aku komen badan orang.
Aku sebenarnya kagum dengan kakak aku. Mungkin kerana dia selalu kena marah masa kecik dulu. Mungkin sebab dia selalu tak dapat apa yang dia nak. Mungkin sebab tu lah dia jadi diri dia hari ni. Dia tough! Sangat tough. Susah gila lah nak tengok kakak aku nangis. Hari tu dia kena tampar dengan mak aku 7 kali pun dia tak nangis. Kalau aku, dah lama lari rumah ikut boyfriend aku yang tak pernah ada pergi Siam. Sebaliknya, aku pulak yang jadi si Lembik. Anak manja. Hish. Kalau aku tahu, aku suruh mak aku marah aku teruk-teruk masa kecik.
Pernah dulu, ada kem pengawas. Masa tu pagi, selepas mandi pagi. Tengah jalan nak balik ke bilik ni, tiba-tiba seluar dalam budak kat depan aku terjatuh. Aku panggil budak tu tapi tak pandang belakang pun. Bukan seluar dalam aku. Buat apa nak kutip. So aku belah je lah. Lepastu cam mana tah ada mamat bodoh heboh kat semua budak lelaki yang tu seluar dalam aku. Apa lagi. Aku gaduh lah ngan mamat tu. Dan disebabkan sifat keperempuanan aku yang tinggi, aku pun nangis. Malu lah. Kakak yang selalu aku ejek tu jugak lah yang backup aku. Dia pergi ngan kawan-kawan aku marah budak tu. Lepas tu, mamat tu dah tak ganggu aku dah.
Sebab tu lah aku sayang kakak aku. Walaupun kitaorang selalu gaduh, aku sayang dia sangat-sangat.
Thanks for everything.
Thursday, October 16, 2008
Aku rasa pelik
Aku tak boleh dah nak tengok muka dia. Rasa pelik. Aku dah tak boleh nak bual lama-lama dengan dia. Rasa pelik. Aku dah tak boleh dengar dia bangga dengan aku tentang pakwe dia. Rasa pelik. Aku dah tak boleh tegur dia. Rasa pelik.
Sejak dua menjak ni, aku tak boleh terima dia dalam hidup aku.
Nak kata benci? Tak suka? Bosan? Habis apa?
Aku pun tak tahu.
Sejak dua menjak ni, aku semakin observe dia. Semalam dia gelak tepi telinga aku. Entah kenapa, sebelum ni aku tak pernah perasan cara dia gelak. Tapi semalam, baru aku sedar yang dia gelak pelik. Macam dipaksa. Senang kata, huduh lah cara dia gelak. So aku semakin meluat dengan dia. Macam orang semput pun ada.
Lagi satu aku tak suka perangai spastik yang fake dia tu. Perangai yang selalu dia buat bila nak tarik perhatian kaum berlawanan. Dengan perempuan tak pulak. Pelik aku. Dulu aku tak kisah sebab aku fikir kawan punya pasal tapi lama-lama aku rasa meluat. Benci pulak tengok betina macam ni.
Dan sejak dua menjak ni, kalau dia tegur aku, aku buat muka tak puas. Muka aku-tak-gembire-tengok-kau. Tapi dia tak paham jugak. Tak sampai hati pulak nak bagitahu dia depan-depan so aku layan je hangat-hangat taik ayam. Nasib kau lah perempuan kalau terasa.
Fake.
Sejak dua menjak ni, aku tak boleh terima dia dalam hidup aku.
Nak kata benci? Tak suka? Bosan? Habis apa?
Aku pun tak tahu.
Sejak dua menjak ni, aku semakin observe dia. Semalam dia gelak tepi telinga aku. Entah kenapa, sebelum ni aku tak pernah perasan cara dia gelak. Tapi semalam, baru aku sedar yang dia gelak pelik. Macam dipaksa. Senang kata, huduh lah cara dia gelak. So aku semakin meluat dengan dia. Macam orang semput pun ada.
Lagi satu aku tak suka perangai spastik yang fake dia tu. Perangai yang selalu dia buat bila nak tarik perhatian kaum berlawanan. Dengan perempuan tak pulak. Pelik aku. Dulu aku tak kisah sebab aku fikir kawan punya pasal tapi lama-lama aku rasa meluat. Benci pulak tengok betina macam ni.
Dan sejak dua menjak ni, kalau dia tegur aku, aku buat muka tak puas. Muka aku-tak-gembire-tengok-kau. Tapi dia tak paham jugak. Tak sampai hati pulak nak bagitahu dia depan-depan so aku layan je hangat-hangat taik ayam. Nasib kau lah perempuan kalau terasa.
Fake.
Wednesday, October 15, 2008
thinking makes my head big
I've been thinking. I mean really really think. I don't normally use my brain to think. So, when I think, I think hard & when I think hard, I know what I'm thinking about. At least, I think I know.
I think I'm hungry.
Monday, October 13, 2008
Kuno
What's wrong with going back into time?
As some might (or might not) know, I like lomo since year 2007 which is last year. But unfortunately until now, I still don't have my own lomo cam.
Last week (kot) my family and I went to KLCC to watch MAMMA MIA. *A must-watch movie! Seriously! I mean, PIERCE BROSNAN suddenly looked super duper hot! He may be old, but not too old for me. hahahhahahaha* Where was I?
Anyway, so I took the opportunity to show dearest mum what lomo is.
and the first hurtful comment that I got about going-to-be-mine-soon cam was
"ini ke? besar nya? kenapa buruk sangat?"
that was from my auntie. gee. thanks alot.
my mum took one glance at the cam and immediately she said,
"Mama takkan bagi adik beli benda tu. You're going back into time! I'm not going to allow it. Why don't you buy normal camera? Like everyone else?"
"Sebab I don't have the money. I've been saving my duit raya to buy this cam. It's cheap. It's not like you would buy me a camera. Adik kan selalu rosakkan barang." I shouted at my mum.
Coooommme onn lahhh!
I was frustrated. What's the big deal? I mean, old is the new new right?
Why can't my mum be the supportive type? The type who supports what I want to do. Who gives me encouragement when I need it. The one to be happy that finally I have something that I like.
As some might (or might not) know, I like lomo since year 2007 which is last year. But unfortunately until now, I still don't have my own lomo cam.
Last week (kot) my family and I went to KLCC to watch MAMMA MIA. *A must-watch movie! Seriously! I mean, PIERCE BROSNAN suddenly looked super duper hot! He may be old, but not too old for me. hahahhahahaha* Where was I?
Anyway, so I took the opportunity to show dearest mum what lomo is.
and the first hurtful comment that I got about going-to-be-mine-soon cam was
"ini ke? besar nya? kenapa buruk sangat?"
that was from my auntie. gee. thanks alot.
my mum took one glance at the cam and immediately she said,
"Mama takkan bagi adik beli benda tu. You're going back into time! I'm not going to allow it. Why don't you buy normal camera? Like everyone else?"
"Sebab I don't have the money. I've been saving my duit raya to buy this cam. It's cheap. It's not like you would buy me a camera. Adik kan selalu rosakkan barang." I shouted at my mum.
Coooommme onn lahhh!
I was frustrated. What's the big deal? I mean, old is the new new right?
Why can't my mum be the supportive type? The type who supports what I want to do. Who gives me encouragement when I need it. The one to be happy that finally I have something that I like.
Kata Kunci : Konklusi
this is just for the sake of penuh-ing my blog with stupid, doesn't-make-any-sense posts.
hari ni hari isnin.
hari yang cukup terang dan indah.
dah lama tak tulis.
hari ni exam bahasa melayu.
kertas 1 ok.
kertas 2 ko.
konklusi awal ; hancur?
esok fizik.
konklusi awal ; hancur?
ish.
apa nak jadi ngan aku ni?
bila lahh nk insaf ni huh?
tahun depan ada lagi lahh.
lepak sudeh.
heh.
SPM.
konklusi awal ; ?????
hari ni hari isnin.
hari yang cukup terang dan indah.
dah lama tak tulis.
hari ni exam bahasa melayu.
kertas 1 ok.
kertas 2 ko.
konklusi awal ; hancur?
esok fizik.
konklusi awal ; hancur?
ish.
apa nak jadi ngan aku ni?
bila lahh nk insaf ni huh?
tahun depan ada lagi lahh.
lepak sudeh.
heh.
SPM.
konklusi awal ; ?????
Monday, October 6, 2008
update ringkas.
aku pulang ke sekolah dalam keadaan terpaksa.
terpaksa.
terpaksa.
terpaksa.
tapi nak buat macam mana
dah terpaksa.
-----------------------------------------------------------------------------------
raya ni aku buat biskut sendiri. kool kan?
mula mula, buat suka suka je.
tah macam mana tah biskut tu menjadi.
rasanya?
sedap!
bukan aku perasan sendiri tau.
orang yang cakap.
aku ia kan je.
heh.
kalau nak resipi,call aku 017225****
terpaksa.
terpaksa.
terpaksa.
tapi nak buat macam mana
dah terpaksa.
-----------------------------------------------------------------------------------
raya ni aku buat biskut sendiri. kool kan?
mula mula, buat suka suka je.
tah macam mana tah biskut tu menjadi.
rasanya?
sedap!
bukan aku perasan sendiri tau.
orang yang cakap.
aku ia kan je.
heh.
kalau nak resipi,call aku 017225****
Subscribe to:
Posts (Atom)
